trój-lat-ko-wie

trójlatkowie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: trójlatek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
trójlatekpojedyncza mianownikmęski osobowy
trójlatkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
trójlatkapojedyncza biernikmęski osobowy
trójlatkachmnoga miejscownikmęski osobowy
trójlatkamimnoga narzędnikmęski osobowy
trójlatkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
trójlatkimnoga biernikmęski zwierzęcy
trójlatkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
trójlatkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
trójlatkommnoga celownikmęski osobowy
trójlatkowipojedyncza celownikmęski osobowy
trójlatkowiemnoga mianownikmęski osobowy
trójlatkowiemnoga wołaczmęski osobowy
trójlatkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
trójlatkówmnoga biernikmęski osobowy
trójlatkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
trójlatkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz