dzia-dziu-nie

dziadziunie (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: dziadziunio

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dziadziuniapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dziadziuniapojedyncza biernikmęski osobowy
dziadziuniachmnoga miejscownikmęski osobowy
dziadziuniamimnoga narzędnikmęski osobowy
dziadziuniemnoga mianownikmęski zwierzęcy
dziadziuniemnoga biernikmęski zwierzęcy
dziadziuniemnoga wołaczmęski zwierzęcy
dziadziuniempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dziadziuniopojedyncza mianownikmęski osobowy
dziadziuniommnoga celownikmęski osobowy
dziadziuniowipojedyncza celownikmęski osobowy
dziadziuniowiemnoga mianownikmęski osobowy
dziadziuniowiemnoga wołaczmęski osobowy
dziadziuniówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dziadziuniówmnoga biernikmęski osobowy
dziadziuniupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dziadziuniupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz