świ-ęto-mi-ro-wie

Świętomirowie (imię) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Świętomir

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Świętomirpojedyncza mianownikmęski osobowy
Świętomirapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Świętomirapojedyncza biernikmęski osobowy
Świętomirachmnoga miejscownikmęski osobowy
Świętomiramimnoga narzędnikmęski osobowy
Świętomirempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Świętomirommnoga celownikmęski osobowy
Świętomirowipojedyncza celownikmęski osobowy
Świętomirowiemnoga mianownikmęski osobowy
Świętomirowiemnoga wołaczmęski osobowy
Świętomirówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Świętomirówmnoga biernikmęski osobowy
Świętomirymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Świętomirymnoga biernikmęski zwierzęcy
Świętomirymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Świętomirzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Świętomirzepojedyncza wołaczmęski osobowy
Świętomirzymnoga mianownikmęski osobowy
Świętomirzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz