świ-ąt-ni-ka

świątnika (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: świątnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
świątnicymnoga mianownikmęski osobowy
świątnicymnoga wołaczmęski osobowy
świątnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
świątnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
świątnikapojedyncza biernikmęski osobowy
świątnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
świątnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
świątnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
świątnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
świątnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
świątnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
świątnikommnoga celownikmęski osobowy
świątnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
świątnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
świątnikówmnoga biernikmęski osobowy
świątnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
świątnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz