łęko-mir

Łękomir (imię) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Łękomir

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Łękomirpojedyncza mianownikmęski osobowy
Łękomirapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Łękomirapojedyncza biernikmęski osobowy
Łękomirachmnoga miejscownikmęski osobowy
Łękomiramimnoga narzędnikmęski osobowy
Łękomirempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Łękomirommnoga celownikmęski osobowy
Łękomirowipojedyncza celownikmęski osobowy
Łękomirowiemnoga mianownikmęski osobowy
Łękomirowiemnoga wołaczmęski osobowy
Łękomirówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Łękomirówmnoga biernikmęski osobowy
Łękomirymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Łękomirymnoga biernikmęski zwierzęcy
Łękomirymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Łękomirzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Łękomirzepojedyncza wołaczmęski osobowy
Łękomirzymnoga mianownikmęski osobowy
Łękomirzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz