ła-kom-cę

łakomcę (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: łakomca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
łakomcapojedyncza mianownikmęski osobowy
łakomcachmnoga miejscownikmęski osobowy
łakomcamimnoga narzędnikmęski osobowy
łakomcąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
łakomcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
łakomcemnoga biernikmęski zwierzęcy
łakomcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
łakomcępojedyncza biernikmęski osobowy
łakomcopojedyncza wołaczmęski osobowy
łakomcommnoga celownikmęski osobowy
łakomcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
łakomcówmnoga biernikmęski osobowy
łakomcymnoga mianownikmęski osobowy
łakomcymnoga wołaczmęski osobowy
łakomcypojedyncza celownikmęski osobowy
łakomcypojedyncza miejscownikmęski osobowy
łakomcypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz