ćwie-ka-czu

ćwiekaczu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: ćwiekacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ćwiekaczpojedyncza mianownikmęski osobowy
ćwiekaczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
ćwiekaczapojedyncza biernikmęski osobowy
ćwiekaczachmnoga miejscownikmęski osobowy
ćwiekaczamimnoga narzędnikmęski osobowy
ćwiekaczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
ćwiekaczemnoga biernikmęski zwierzęcy
ćwiekaczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
ćwiekaczemnoga mianownikmęski osobowy
ćwiekaczemnoga wołaczmęski osobowy
ćwiekaczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
ćwiekaczommnoga celownikmęski osobowy
ćwiekaczowipojedyncza celownikmęski osobowy
ćwiekaczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
ćwiekaczówmnoga biernikmęski osobowy
ćwiekaczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
ćwiekaczupojedyncza wołaczmęski osobowy
ćwiekaczymnoga dopełniaczmęski osobowy
ćwiekaczymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz