zęba-cze

zębacze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: zębacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
zębaczpojedyncza mianownikmęski osobowy
zębaczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
zębaczapojedyncza biernikmęski osobowy
zębaczachmnoga miejscownikmęski osobowy
zębaczamimnoga narzędnikmęski osobowy
zębaczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
zębaczemnoga biernikmęski zwierzęcy
zębaczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
zębaczemnoga mianownikmęski osobowy
zębaczemnoga wołaczmęski osobowy
zębaczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
zębaczommnoga celownikmęski osobowy
zębaczowipojedyncza celownikmęski osobowy
zębaczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
zębaczówmnoga biernikmęski osobowy
zębaczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
zębaczupojedyncza wołaczmęski osobowy
zębaczymnoga dopełniaczmęski osobowy
zębaczymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz