zbu-rzy-cie-le

zburzyciele (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: zburzyciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
zburzycielpojedyncza mianownikmęski osobowy
zburzycielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
zburzycielapojedyncza biernikmęski osobowy
zburzycielachmnoga miejscownikmęski osobowy
zburzycielamimnoga narzędnikmęski osobowy
zburzycielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
zburzycielemnoga biernikmęski zwierzęcy
zburzycielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
zburzycielemnoga mianownikmęski osobowy
zburzycielemnoga wołaczmęski osobowy
zburzycielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
zburzycielimnoga dopełniaczmęski osobowy
zburzycielimnoga biernikmęski osobowy
zburzycielommnoga celownikmęski osobowy
zburzycielowipojedyncza celownikmęski osobowy
zburzycielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
zburzycielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz