węgor-ni-cy

węgornicy (nazwa pospolita) rzeczownik indyw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: węgornik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
węgornicymnoga mianownikmęski osobowy
węgornicymnoga wołaczmęski osobowy
węgornikpojedyncza mianownikmęski osobowy
węgornikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
węgornikapojedyncza biernikmęski osobowy
węgornikachmnoga miejscownikmęski osobowy
węgornikamimnoga narzędnikmęski osobowy
węgornikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
węgornikimnoga biernikmęski zwierzęcy
węgornikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
węgornikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
węgornikommnoga celownikmęski osobowy
węgornikowipojedyncza celownikmęski osobowy
węgornikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
węgornikówmnoga biernikmęski osobowy
węgornikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
węgornikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz