wędrow-ni-ku

wędrowniku (nazwa pospolita) rzeczownik przest.dziśksiążk.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wędrownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wędrownicymnoga mianownikmęski osobowy
wędrownicymnoga wołaczmęski osobowy
wędrownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
wędrownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wędrownikapojedyncza biernikmęski osobowy
wędrownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
wędrownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
wędrownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
wędrownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
wędrownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
wędrownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wędrownikommnoga celownikmęski osobowy
wędrownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
wędrownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wędrownikówmnoga biernikmęski osobowy
wędrownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wędrownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz