wędrow-nicz-ku

wędrowniczku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wędrowniczek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wędrowniczekpojedyncza mianownikmęski osobowy
wędrowniczkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wędrowniczkapojedyncza biernikmęski osobowy
wędrowniczkachmnoga miejscownikmęski osobowy
wędrowniczkamimnoga narzędnikmęski osobowy
wędrowniczkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
wędrowniczkimnoga biernikmęski zwierzęcy
wędrowniczkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
wędrowniczkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wędrowniczkommnoga celownikmęski osobowy
wędrowniczkowipojedyncza celownikmęski osobowy
wędrowniczkowiemnoga mianownikmęski osobowy
wędrowniczkowiemnoga wołaczmęski osobowy
wędrowniczkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wędrowniczkówmnoga biernikmęski osobowy
wędrowniczkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wędrowniczkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz