wy-chod-niem

wychodniem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wychodzień

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wychodnimnoga dopełniaczmęski osobowy
wychodnimnoga biernikmęski osobowy
wychodniapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wychodniapojedyncza biernikmęski osobowy
wychodniachmnoga miejscownikmęski osobowy
wychodniamimnoga narzędnikmęski osobowy
wychodniemnoga mianownikmęski zwierzęcy
wychodniemnoga biernikmęski zwierzęcy
wychodniemnoga wołaczmęski zwierzęcy
wychodniemnoga mianownikmęski osobowy
wychodniemnoga wołaczmęski osobowy
wychodniempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wychodniommnoga celownikmęski osobowy
wychodniowipojedyncza celownikmęski osobowy
wychodniówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wychodniówmnoga biernikmęski osobowy
wychodniupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wychodniupojedyncza wołaczmęski osobowy
wychodzieńpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz