współucz-nia-mi

współuczniami (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współuczeń

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współuczeńpojedyncza mianownikmęski osobowy
współucznimnoga dopełniaczmęski osobowy
współucznimnoga biernikmęski osobowy
współuczniapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współuczniapojedyncza biernikmęski osobowy
współuczniachmnoga miejscownikmęski osobowy
współuczniamimnoga narzędnikmęski osobowy
współuczniemnoga mianownikmęski zwierzęcy
współuczniemnoga biernikmęski zwierzęcy
współuczniemnoga wołaczmęski zwierzęcy
współuczniempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współuczniommnoga celownikmęski osobowy
współuczniowipojedyncza celownikmęski osobowy
współuczniowiemnoga mianownikmęski osobowy
współuczniowiemnoga wołaczmęski osobowy
współuczniówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współuczniówmnoga biernikmęski osobowy
współuczniupojedyncza miejscownikmęski osobowy
współuczniupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz