współu-bie-ży-cie-lu

współubieżycielu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współubieżyciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współubieżycielpojedyncza mianownikmęski osobowy
współubieżycielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współubieżycielapojedyncza biernikmęski osobowy
współubieżycielachmnoga miejscownikmęski osobowy
współubieżycielamimnoga narzędnikmęski osobowy
współubieżycielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
współubieżycielemnoga biernikmęski zwierzęcy
współubieżycielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
współubieżycielemnoga mianownikmęski osobowy
współubieżycielemnoga wołaczmęski osobowy
współubieżycielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współubieżycielimnoga dopełniaczmęski osobowy
współubieżycielimnoga biernikmęski osobowy
współubieżycielommnoga celownikmęski osobowy
współubieżycielowipojedyncza celownikmęski osobowy
współubieżycielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
współubieżycielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz