współtu-ła-czu

współtułaczu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współtułacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współtułaczpojedyncza mianownikmęski osobowy
współtułaczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współtułaczapojedyncza biernikmęski osobowy
współtułaczachmnoga miejscownikmęski osobowy
współtułaczamimnoga narzędnikmęski osobowy
współtułaczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
współtułaczemnoga biernikmęski zwierzęcy
współtułaczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
współtułaczemnoga mianownikmęski osobowy
współtułaczemnoga wołaczmęski osobowy
współtułaczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współtułaczommnoga celownikmęski osobowy
współtułaczowipojedyncza celownikmęski osobowy
współtułaczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współtułaczówmnoga biernikmęski osobowy
współtułaczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
współtułaczupojedyncza wołaczmęski osobowy
współtułaczymnoga dopełniaczmęski osobowy
współtułaczymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz