współto-wa-rzy-szu

współtowarzyszu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współtowarzysz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współtowarzyszpojedyncza mianownikmęski osobowy
współtowarzyszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współtowarzyszapojedyncza biernikmęski osobowy
współtowarzyszachmnoga miejscownikmęski osobowy
współtowarzyszamimnoga narzędnikmęski osobowy
współtowarzyszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
współtowarzyszemnoga biernikmęski zwierzęcy
współtowarzyszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
współtowarzyszemnoga mianownikmęski osobowy
współtowarzyszemnoga wołaczmęski osobowy
współtowarzyszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współtowarzyszommnoga celownikmęski osobowy
współtowarzyszowipojedyncza celownikmęski osobowy
współtowarzyszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współtowarzyszówmnoga biernikmęski osobowy
współtowarzyszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
współtowarzyszupojedyncza wołaczmęski osobowy
współtowarzyszymnoga dopełniaczmęski osobowy
współtowarzyszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz