współpo-wiet-nik

współpowietnik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współpowietnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współpowietnicymnoga mianownikmęski osobowy
współpowietnicymnoga wołaczmęski osobowy
współpowietnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
współpowietnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współpowietnikapojedyncza biernikmęski osobowy
współpowietnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
współpowietnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
współpowietnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
współpowietnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
współpowietnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
współpowietnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współpowietnikommnoga celownikmęski osobowy
współpowietnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
współpowietnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współpowietnikówmnoga biernikmęski osobowy
współpowietnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
współpowietnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz