współple-mie-ńcom

współplemieńcom (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współplemieniec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współplemieniecpojedyncza mianownikmęski osobowy
współplemieńcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współplemieńcapojedyncza biernikmęski osobowy
współplemieńcachmnoga miejscownikmęski osobowy
współplemieńcamimnoga narzędnikmęski osobowy
współplemieńcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
współplemieńcemnoga biernikmęski zwierzęcy
współplemieńcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
współplemieńcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współplemieńcommnoga celownikmęski osobowy
współplemieńcowipojedyncza celownikmęski osobowy
współplemieńcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współplemieńcówmnoga biernikmęski osobowy
współplemieńcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
współplemieńcupojedyncza wołaczmęski osobowy
współplemieńcymnoga mianownikmęski osobowy
współplemieńcymnoga wołaczmęski osobowy
współplemieńczepojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz