współlo-ka-to-rem

współlokatorem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współlokator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współlokatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
współlokatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współlokatorapojedyncza biernikmęski osobowy
współlokatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
współlokatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
współlokatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współlokatorommnoga celownikmęski osobowy
współlokatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
współlokatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współlokatorówmnoga biernikmęski osobowy
współlokatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
współlokatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
współlokatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
współlokatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
współlokatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
współlokatorzymnoga mianownikmęski osobowy
współlokatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz