współkie-row-ni-ku

współkierowniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współkierownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współkierownicymnoga mianownikmęski osobowy
współkierownicymnoga wołaczmęski osobowy
współkierownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
współkierownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współkierownikapojedyncza biernikmęski osobowy
współkierownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
współkierownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
współkierownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
współkierownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
współkierownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
współkierownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współkierownikommnoga celownikmęski osobowy
współkierownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
współkierownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współkierownikówmnoga biernikmęski osobowy
współkierownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
współkierownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz