współdzie-dzi-ce

współdziedzice (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współdziedzic

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współdziedzicpojedyncza mianownikmęski osobowy
współdziedzicapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współdziedzicapojedyncza biernikmęski osobowy
współdziedzicachmnoga miejscownikmęski osobowy
współdziedzicamimnoga narzędnikmęski osobowy
współdziedzicemnoga mianownikmęski zwierzęcy
współdziedzicemnoga biernikmęski zwierzęcy
współdziedzicemnoga wołaczmęski zwierzęcy
współdziedzicemnoga mianownikmęski osobowy
współdziedzicemnoga wołaczmęski osobowy
współdziedzicempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współdziedzicommnoga celownikmęski osobowy
współdziedzicowipojedyncza celownikmęski osobowy
współdziedzicówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współdziedzicówmnoga biernikmęski osobowy
współdziedzicupojedyncza miejscownikmęski osobowy
współdziedzicupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz