współbu-dow-ni-ku

współbudowniku (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: współbudownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
współbudownicymnoga mianownikmęski osobowy
współbudownicymnoga wołaczmęski osobowy
współbudownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
współbudownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
współbudownikapojedyncza biernikmęski osobowy
współbudownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
współbudownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
współbudownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
współbudownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
współbudownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
współbudownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
współbudownikommnoga celownikmęski osobowy
współbudownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
współbudownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
współbudownikówmnoga biernikmęski osobowy
współbudownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
współbudownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz