wik-to-rzy

wiktorzy (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wiktor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wiktorpojedyncza mianownikmęski osobowy
wiktorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wiktorapojedyncza biernikmęski osobowy
wiktorachmnoga miejscownikmęski osobowy
wiktoramimnoga narzędnikmęski osobowy
wiktorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wiktorommnoga celownikmęski osobowy
wiktorowipojedyncza celownikmęski osobowy
wiktorowiemnoga mianownikmęski osobowy
wiktorowiemnoga wołaczmęski osobowy
wiktorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wiktorówmnoga biernikmęski osobowy
wiktorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
wiktorymnoga biernikmęski zwierzęcy
wiktorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
wiktorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
wiktorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
wiktorzymnoga mianownikmęski osobowy
wiktorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz