wie-cow-nik

wiecownik (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: wiecownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
wiecownicymnoga mianownikmęski osobowy
wiecownicymnoga wołaczmęski osobowy
wiecownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
wiecownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
wiecownikapojedyncza biernikmęski osobowy
wiecownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
wiecownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
wiecownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
wiecownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
wiecownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
wiecownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
wiecownikommnoga celownikmęski osobowy
wiecownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
wiecownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
wiecownikówmnoga biernikmęski osobowy
wiecownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
wiecownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz