uręka-wicz-nio-no-ści

urękawicznioności (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: urękawicznioność

słowoliczbaprzypadekrodzaj
urękawicznionościmnoga dopełniaczżeński
urękawicznionościmnoga mianownikżeński
urękawicznionościmnoga biernikżeński
urękawicznionościmnoga wołaczżeński
urękawicznionościpojedyncza celownikżeński
urękawicznionościpojedyncza miejscownikżeński
urękawicznionościpojedyncza dopełniaczżeński
urękawicznionościpojedyncza wołaczżeński
urękawicznionościachmnoga miejscownikżeński
urękawicznionościamimnoga narzędnikżeński
urękawicznionościąpojedyncza narzędnikżeński
urękawicznionościommnoga celownikżeński
urękawicznionośćpojedyncza biernikżeński
urękawicznionośćpojedyncza mianownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz