uni-ka-tu

unikatu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: unikat

słowoliczbaprzypadekrodzaj
unikaciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
unikaciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
unikatpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
unikatpojedyncza biernikmęski rzeczowy
unikatachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
unikatamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
unikatempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
unikatommnoga celownikmęski rzeczowy
unikatowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
unikatówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
unikatupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
unikatymnoga mianownikmęski rzeczowy
unikatymnoga biernikmęski rzeczowy
unikatymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz