ucie-mi-ęży-cie-la-mi

uciemiężycielami (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: uciemiężyciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
uciemiężycielpojedyncza mianownikmęski osobowy
uciemiężycielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
uciemiężycielapojedyncza biernikmęski osobowy
uciemiężycielachmnoga miejscownikmęski osobowy
uciemiężycielamimnoga narzędnikmęski osobowy
uciemiężycielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
uciemiężycielemnoga biernikmęski zwierzęcy
uciemiężycielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
uciemiężycielemnoga mianownikmęski osobowy
uciemiężycielemnoga wołaczmęski osobowy
uciemiężycielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
uciemiężycielimnoga dopełniaczmęski osobowy
uciemiężycielimnoga biernikmęski osobowy
uciemiężycielommnoga celownikmęski osobowy
uciemiężycielowipojedyncza celownikmęski osobowy
uciemiężycielówmnoga dopełniaczmęski osobowy
uciemiężycielówmnoga biernikmęski osobowy
uciemiężycielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
uciemiężycielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz