tu-ło-wi-cza-ny

tułowiczany (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: tułowiczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
tułowiczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
tułowiczanmnoga biernikmęski osobowy
tułowiczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
tułowiczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
tułowiczaniemnoga mianownikmęski osobowy
tułowiczaniemnoga wołaczmęski osobowy
tułowiczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
tułowiczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
tułowiczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
tułowiczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
tułowiczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
tułowiczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
tułowiczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
tułowiczanommnoga celownikmęski osobowy
tułowiczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
tułowiczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
tułowiczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz