trój-ni-tro-to-lu-en

trójnitrotoluen (nazwa pospolita) rzeczownik chem.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: trójnitrotoluen

słowoliczbaprzypadekrodzaj
trójnitrotoluenpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
trójnitrotoluenpojedyncza biernikmęski rzeczowy
trójnitrotoluenachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
trójnitrotoluenamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
trójnitrotoluenempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
trójnitrotolueniepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
trójnitrotolueniepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
trójnitrotoluenommnoga celownikmęski rzeczowy
trójnitrotoluenowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
trójnitrotoluenówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
trójnitrotoluenupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
trójnitrotoluenymnoga mianownikmęski rzeczowy
trójnitrotoluenymnoga biernikmęski rzeczowy
trójnitrotoluenymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz