truk-cza-sze

trukczasze (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: trukczaszy

słowoliczbaprzypadekrodzaj
trukczaszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
trukczaszemnoga biernikmęski zwierzęcy
trukczaszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
trukczaszegopojedyncza dopełniaczmęski osobowy
trukczaszegopojedyncza biernikmęski osobowy
trukczaszemupojedyncza celownikmęski osobowy
trukczaszowiemnoga mianownikmęski osobowy
trukczaszowiemnoga wołaczmęski osobowy
trukczaszypojedyncza mianownikmęski osobowy
trukczaszypojedyncza wołaczmęski osobowy
trukczaszychmnoga dopełniaczmęski osobowy
trukczaszychmnoga biernikmęski osobowy
trukczaszychmnoga miejscownikmęski osobowy
trukczaszymmnoga celownikmęski osobowy
trukczaszympojedyncza narzędnikmęski osobowy
trukczaszympojedyncza miejscownikmęski osobowy
trukczaszymimnoga narzędnikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz