tru-ci-źnik

truciźnik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: truciźnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
truciźnicymnoga mianownikmęski osobowy
truciźnicymnoga wołaczmęski osobowy
truciźnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
truciźnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
truciźnikapojedyncza biernikmęski osobowy
truciźnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
truciźnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
truciźnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
truciźnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
truciźnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
truciźnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
truciźnikommnoga celownikmęski osobowy
truciźnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
truciźnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
truciźnikówmnoga biernikmęski osobowy
truciźnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
truciźnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz