tru-ci-zni-kach

truciznikach (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: truciznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
truciznicymnoga mianownikmęski osobowy
truciznicymnoga wołaczmęski osobowy
truciznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
truciznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
truciznikapojedyncza biernikmęski osobowy
truciznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
truciznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
truciznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
truciznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
truciznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
truciznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
truciznikommnoga celownikmęski osobowy
truciznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
truciznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
truciznikówmnoga biernikmęski osobowy
truciznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
truciznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz