to-wa-rzy-sze

towarzysze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: towarzysz

słowoliczbaprzypadekrodzajinne
towkropkowalność: z następującą kropką
towarzyszpojedyncza mianownikmęski osobowy
towarzyszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
towarzyszapojedyncza biernikmęski osobowy
towarzyszachmnoga miejscownikmęski osobowy
towarzyszamimnoga narzędnikmęski osobowy
towarzyszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
towarzyszemnoga biernikmęski zwierzęcy
towarzyszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
towarzyszemnoga mianownikmęski osobowy
towarzyszemnoga wołaczmęski osobowy
towarzyszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
towarzyszommnoga celownikmęski osobowy
towarzyszowipojedyncza celownikmęski osobowy
towarzyszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
towarzyszówmnoga biernikmęski osobowy
towarzyszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
towarzyszupojedyncza wołaczmęski osobowy
towarzyszymnoga dopełniaczmęski osobowy
towarzyszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz