tau-ma-tur-gi

taumaturgi (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny rzad.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: taumaturg

słowoliczbaprzypadekrodzaj
taumaturdzymnoga mianownikmęski osobowy
taumaturdzymnoga wołaczmęski osobowy
taumaturgpojedyncza mianownikmęski osobowy
taumaturgapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
taumaturgapojedyncza biernikmęski osobowy
taumaturgachmnoga miejscownikmęski osobowy
taumaturgamimnoga narzędnikmęski osobowy
taumaturgimnoga mianownikmęski zwierzęcy
taumaturgimnoga biernikmęski zwierzęcy
taumaturgimnoga wołaczmęski zwierzęcy
taumaturgiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
taumaturgommnoga celownikmęski osobowy
taumaturgowipojedyncza celownikmęski osobowy
taumaturgowiemnoga mianownikmęski osobowy
taumaturgowiemnoga wołaczmęski osobowy
taumaturgówmnoga dopełniaczmęski osobowy
taumaturgówmnoga biernikmęski osobowy
taumaturgupojedyncza miejscownikmęski osobowy
taumaturgupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz