sztu-ka-tu-ro

sztukaturo (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: sztukatura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
sztukaturmnoga dopełniaczżeński
sztukaturapojedyncza mianownikżeński
sztukaturachmnoga miejscownikżeński
sztukaturamimnoga narzędnikżeński
sztukaturąpojedyncza narzędnikżeński
sztukaturępojedyncza biernikżeński
sztukaturopojedyncza wołaczżeński
sztukaturommnoga celownikżeński
sztukaturymnoga mianownikżeński
sztukaturymnoga biernikżeński
sztukaturymnoga wołaczżeński
sztukaturypojedyncza dopełniaczżeński
sztukaturzepojedyncza celownikżeński
sztukaturzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz