szlach-ciu-rze

szlachciurze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: szlachciura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
szlachciurapojedyncza mianownikmęski osobowy
szlachciurachmnoga miejscownikmęski osobowy
szlachciuramimnoga narzędnikmęski osobowy
szlachciurąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
szlachciurępojedyncza biernikmęski osobowy
szlachciuropojedyncza wołaczmęski osobowy
szlachciurommnoga celownikmęski osobowy
szlachciurowiemnoga mianownikmęski osobowy
szlachciurowiemnoga wołaczmęski osobowy
szlachciurówmnoga dopełniaczmęski osobowy
szlachciurówmnoga biernikmęski osobowy
szlachciurymnoga mianownikmęski zwierzęcy
szlachciurymnoga biernikmęski zwierzęcy
szlachciurymnoga wołaczmęski zwierzęcy
szlachciurypojedyncza dopełniaczmęski osobowy
szlachciurzepojedyncza celownikmęski osobowy
szlachciurzepojedyncza miejscownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz