szcze-gól-nik

szczególnik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: szczególnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
szczególnikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
szczególnikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
szczególnikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
szczególnikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
szczególnikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
szczególnikimnoga mianownikmęski rzeczowy
szczególnikimnoga biernikmęski rzeczowy
szczególnikimnoga wołaczmęski rzeczowy
szczególnikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
szczególnikommnoga celownikmęski rzeczowy
szczególnikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
szczególnikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
szczególnikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
szczególnikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz