stąpor-ki

Stąporki (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Stąporek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Stąporekpojedyncza mianownikmęski osobowy
Stąporkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Stąporkapojedyncza biernikmęski osobowy
Stąporkachmnoga miejscownikmęski osobowy
Stąporkamimnoga narzędnikmęski osobowy
Stąporkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Stąporkimnoga biernikmęski zwierzęcy
Stąporkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Stąporkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Stąporkommnoga celownikmęski osobowy
Stąporkowipojedyncza celownikmęski osobowy
Stąporkowiemnoga mianownikmęski osobowy
Stąporkowiemnoga wołaczmęski osobowy
Stąporkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Stąporkówmnoga biernikmęski osobowy
Stąporkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Stąporkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz