sta-ro-żyt-ni-ka-mi

starożytnikami (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: starożytnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
starożytnicymnoga mianownikmęski osobowy
starożytnicymnoga wołaczmęski osobowy
starożytnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
starożytnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
starożytnikapojedyncza biernikmęski osobowy
starożytnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
starożytnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
starożytnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
starożytnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
starożytnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
starożytnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
starożytnikommnoga celownikmęski osobowy
starożytnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
starożytnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
starożytnikówmnoga biernikmęski osobowy
starożytnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
starożytnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz