sta-ro-ściu-nia

starościunia (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: starościunio

słowoliczbaprzypadekrodzaj
starościuniapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
starościuniapojedyncza biernikmęski osobowy
starościuniachmnoga miejscownikmęski osobowy
starościuniamimnoga narzędnikmęski osobowy
starościuniemnoga mianownikmęski zwierzęcy
starościuniemnoga biernikmęski zwierzęcy
starościuniemnoga wołaczmęski zwierzęcy
starościuniempojedyncza narzędnikmęski osobowy
starościuniopojedyncza mianownikmęski osobowy
starościuniommnoga celownikmęski osobowy
starościuniowipojedyncza celownikmęski osobowy
starościuniowiemnoga mianownikmęski osobowy
starościuniowiemnoga wołaczmęski osobowy
starościuniówmnoga dopełniaczmęski osobowy
starościuniówmnoga biernikmęski osobowy
starościuniupojedyncza miejscownikmęski osobowy
starościuniupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz