sta-ro-ści-cem

starościcem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: starościc

słowoliczbaprzypadekrodzaj
starościcpojedyncza mianownikmęski osobowy
starościcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
starościcapojedyncza biernikmęski osobowy
starościcachmnoga miejscownikmęski osobowy
starościcamimnoga narzędnikmęski osobowy
starościcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
starościcemnoga biernikmęski zwierzęcy
starościcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
starościcemnoga mianownikmęski osobowy
starościcemnoga wołaczmęski osobowy
starościcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
starościcommnoga celownikmęski osobowy
starościcowipojedyncza celownikmęski osobowy
starościcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
starościcówmnoga biernikmęski osobowy
starościcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
starościcupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz