sta-ro-kor-ni-czan

starokorniczan (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: starokorniczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
starokorniczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
starokorniczanmnoga biernikmęski osobowy
starokorniczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
starokorniczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
starokorniczaniemnoga mianownikmęski osobowy
starokorniczaniemnoga wołaczmęski osobowy
starokorniczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
starokorniczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
starokorniczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
starokorniczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
starokorniczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
starokorniczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
starokorniczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
starokorniczanommnoga celownikmęski osobowy
starokorniczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
starokorniczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
starokorniczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz