sta-ro-dzi-ko-wian

starodzikowian (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: starodzikowianin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
starodzikowianmnoga dopełniaczmęski osobowy
starodzikowianmnoga biernikmęski osobowy
starodzikowianachmnoga miejscownikmęski osobowy
starodzikowianamimnoga narzędnikmęski osobowy
starodzikowianiemnoga mianownikmęski osobowy
starodzikowianiemnoga wołaczmęski osobowy
starodzikowianinpojedyncza mianownikmęski osobowy
starodzikowianinapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
starodzikowianinapojedyncza biernikmęski osobowy
starodzikowianinempojedyncza narzędnikmęski osobowy
starodzikowianiniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
starodzikowianiniepojedyncza wołaczmęski osobowy
starodzikowianinowipojedyncza celownikmęski osobowy
starodzikowianommnoga celownikmęski osobowy
starodzikowianymnoga mianownikmęski zwierzęcy
starodzikowianymnoga biernikmęski zwierzęcy
starodzikowianymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz