spól-ni-cy

spólnicy (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: spólnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
spólnicymnoga mianownikmęski osobowy
spólnicymnoga wołaczmęski osobowy
spólnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
spólnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
spólnikapojedyncza biernikmęski osobowy
spólnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
spólnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
spólnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
spólnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
spólnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
spólnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
spólnikommnoga celownikmęski osobowy
spólnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
spólnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
spólnikówmnoga biernikmęski osobowy
spólnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
spólnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz