sa-mo-władz-ce

samowładzce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: samowładzca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
samowładzcapojedyncza mianownikmęski osobowy
samowładzcachmnoga miejscownikmęski osobowy
samowładzcamimnoga narzędnikmęski osobowy
samowładzcąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
samowładzcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
samowładzcemnoga biernikmęski zwierzęcy
samowładzcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
samowładzcępojedyncza biernikmęski osobowy
samowładzcopojedyncza wołaczmęski osobowy
samowładzcommnoga celownikmęski osobowy
samowładzcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
samowładzcówmnoga biernikmęski osobowy
samowładzcymnoga mianownikmęski osobowy
samowładzcymnoga wołaczmęski osobowy
samowładzcypojedyncza celownikmęski osobowy
samowładzcypojedyncza miejscownikmęski osobowy
samowładzcypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz