sa-mo-udręce

samoudręce (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: samoudręka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
samoudręcepojedyncza celownikżeński
samoudręcepojedyncza miejscownikżeński
samoudrękmnoga dopełniaczżeński
samoudrękapojedyncza mianownikżeński
samoudrękachmnoga miejscownikżeński
samoudrękamimnoga narzędnikżeński
samoudrękąpojedyncza narzędnikżeński
samoudrękępojedyncza biernikżeński
samoudrękimnoga mianownikżeński
samoudrękimnoga biernikżeński
samoudrękimnoga wołaczżeński
samoudrękipojedyncza dopełniaczżeński
samoudrękopojedyncza wołaczżeński
samoudrękommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz