rów-no-lat-ku

równolatku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: równolatek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
równolatekpojedyncza mianownikmęski osobowy
równolatkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
równolatkapojedyncza biernikmęski osobowy
równolatkachmnoga miejscownikmęski osobowy
równolatkamimnoga narzędnikmęski osobowy
równolatkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
równolatkimnoga biernikmęski zwierzęcy
równolatkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
równolatkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
równolatkommnoga celownikmęski osobowy
równolatkowipojedyncza celownikmęski osobowy
równolatkowiemnoga mianownikmęski osobowy
równolatkowiemnoga wołaczmęski osobowy
równolatkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
równolatkówmnoga biernikmęski osobowy
równolatkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
równolatkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz