rówien-ni-ku

rówienniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: rówiennik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
rówiennicymnoga mianownikmęski osobowy
rówiennicymnoga wołaczmęski osobowy
rówiennikpojedyncza mianownikmęski osobowy
rówiennikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
rówiennikapojedyncza biernikmęski osobowy
rówiennikachmnoga miejscownikmęski osobowy
rówiennikamimnoga narzędnikmęski osobowy
rówiennikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
rówiennikimnoga biernikmęski zwierzęcy
rówiennikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
rówiennikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
rówiennikommnoga celownikmęski osobowy
rówiennikowipojedyncza celownikmęski osobowy
rówiennikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
rówiennikówmnoga biernikmęski osobowy
rówiennikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
rówiennikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz