pu-sto-szy-cie-lem

pustoszycielem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: pustoszyciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
pustoszycielpojedyncza mianownikmęski osobowy
pustoszycielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
pustoszycielapojedyncza biernikmęski osobowy
pustoszycielachmnoga miejscownikmęski osobowy
pustoszycielamimnoga narzędnikmęski osobowy
pustoszycielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
pustoszycielemnoga biernikmęski zwierzęcy
pustoszycielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
pustoszycielemnoga mianownikmęski osobowy
pustoszycielemnoga wołaczmęski osobowy
pustoszycielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
pustoszycielimnoga dopełniaczmęski osobowy
pustoszycielimnoga biernikmęski osobowy
pustoszycielommnoga celownikmęski osobowy
pustoszycielowipojedyncza celownikmęski osobowy
pustoszycielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
pustoszycielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz